Wow…

Wow………….

From mcdronkz on FlickR

rebel
EDIT!
Faktycznie, dobrze pamiętałem, że widziałem to auto na EBI 3.

Zdjęcie poniżej jest mojego autorstwa – oczywiście zrobione komórką – zgodnie z najnowszymi,

niskobudżetowymi trendami.

Obecnie w modzie jest zasada ‚pachaj całą kase w samochód, a nie w sprzęt fotograficzny‚.

To zapewne wiele wyjaśnia dlaczego na moim zdjęciu nie wygląda już tak zniewalająco.

Wirklich, habe ich gut gedenkt, dass hab ich diese Auto am EBI 3 gesehen.

Meine foto ist mit meinem Handy gemacht, nicht mit einem professionelle Fotoanlage.

Deshalb diese Auto is nicht so schoon als in dem ersten Foto.

rebel

Interview with John Lazenby – original English version :)

Interview
with John Lazenby, founding member of Der Kleiner Panzers Volkswagen
Club

Hello,
John!

At
first I’d like to thank you that you’ve agreed for this interview.
You are one of the most valuable source of information about the
history of Der Kleiner Panzers VW club from the very beginning and
about Volkswagen fanclub movement in California in the 60s and 70s in
general.

Rebel:
Could you tell us when and why did you get involved in Volkswagens?

John
Lazenby: When my Dad told me I couldn’t buy the 406ci Ford I wanted
I stated then I want a VW.  There was a guy who lived a couple
of houses from me by the name of Steve Cooper and he had a ’62 Ruby
Red Sunroof.  I use to look at the car a lot and found it
interesting.  This time frame would have been between October
10, 1962 when I got my learner’s driving permit and came to
realization on July 31, 1963 when I took delivery of my ’63 at Econo
Motors in Riverside.

Rebel:
You were very young then. I’m wonderring if driving a VW was
popular among guys of your age?

John
Lazenby: Several College kids were driving them and they were
starting to become fashionable.  Of course I was a bit younger
and one of the first High School aged people to have one.

Rebel:
When I’m tryng to visualise a parking for students at your school
in my head, I have to say that I see a lot of American Iron at first
place, souped up Chevys and Pontiacs, old hot-rodded Fords and
things like that. Was there any Vws there?
As
I recall I was the first. 
And
were they respected? 

John
Lazenby:There were a few other Foreign cars in the lot, mostly
British and maybe a couple of French.  Respected?, well Ron
Fleming (FAT Performance) use to sit on the hood of his Mustang and
make snide comments about my VW.  Of course not to long after
that he had joined the ranks and ate his words.  I think Pete
Dayton may have had his first VW prior to graduating in 1965 and
Gary Huggins purchased his ’66 in late 1965 as I recall.  Brian
Rennie also purchased a new ’65 and I remember Mike Mahaffey having
a red ’58 sunroof car, but he was a year behind us and graduated in
1966.  Rich Kugel was a couple of years older and out of High
School going to Fullerton Junior College.  He drove his gold
’58 to all of the local hot spots and that is where we met and
became friends.  Rich and I use to cruise around together when
there were no other VW’s doing this, so in a way I guess you could
say we were the first.  Ocassionally Bob Wilson who was about
Rich’s age and worked at Schneider Motors in Anaheim would join us
with his ’59 Convertible in white.  I think at one of these
places is where I first met Jim (Sarge) Edmiston and we would become
life long friends as you’ve read about before.  Jim’s wife to
be, Sharon Johnson, went to Anaheim High as well but graduated in
1964, so I remember Jim being around for that reason as well.
Your comment about the American Hot Rod played out for me as I also
had a ’32 3 window Ford with a chopped top, ’48 Merc flathead with 4
Stromberg carbs and red and white tuck and roll interior.  I
never drove it much as there were always mechinacle issues and I
didn’t have the money to keep both on the road.  I think I sold
it before I was 19 and regret that to this day as that car would be
worth a fortune today.

Rebel:
Your ruby red ’63 bug did not stay long in stock form in your
hands… We all have seen Volkswagen of America press advertisments
making an big emphasis on beetles virtues as a completely rational,
and economical means of transportation. This kind of marketing can
be

pleasing
to a sedate father of a family, not a young boy interested in
cars… How did it work for

you
and your friends who also have bought Volkswagens? 

John
Lazenby: Some of the College crowd probably thought that way, but
most of us got VW’s because they were affordable and reliable and
you could haul 4 people around in them.  Performance and
cosmetic changes came with what funds we could generate from work.
I was a box boy at a local market at $1.57 per hour, which back in
the day wasn’t to bad.  My parents helped me out with car
insurance if I kept my grades up and this is maybe why I was able to
do more than most.  I’ve always been a driven person when it
comes to cars.  If I get an idea in my head about doing
something to a car or buying that certain car it almost always
happens.  Guess that is why we currently have 11 in our garage.

Rebel:
Could you tell me how did you spend your spare time as students?
What were the popular activities to have a good time in SoCal back
then? I’ve read that surfing and street racing was

big…
What was a typical idea for a date with a girl or to hang out with
friends in the evening? Could you satisfy our couriosity? :) 

John
Lazenby: Spare time was spent cruzin’ around checking out the girls
who were doing the same thing, usually in their partents car.
We would go to various Drive-In’s and eat like animals and just
generally hang out.  The local hot spots were Carls and the
Bean-Hut in Anaheim, Taco Villa and Hillside Drive-in in Fullerton.
We would venture out to Whittier and always go to Bob’s Big Boy and
Harvey’s Char-Broiler on Firestone Blvd. in Downey.  If we
would venture to Hollywood, and we did a lot, Tiny Nailors at the
corner of Sunset Blvd. and La Brea was the place to be.  This
was afternoon and evening stuff, but in the day we would go to the
local beaches and once again cruize looking at the Babes and
occasionaly day or night get in a street race.  You must
remember that in those early days our cars were not all that fast,
so the racing was easier to get away with than the late ’60’s and
into the early ’70’s.  Our dates at night would include all
mentioned above and we would go to the Drive-In Movies a lot, but
never saw to much of the feature.  You must realize that the
mind set of the youth back then was completely different than today,
but then it was also a much different world.  For those of us
who grew up in Southern California in those times I think I can
speak for all to say it was the best of times in the best place on
the planet for young car guys and I personally feel blessed to have
lived the life.

Rebel:
Looking at the successful gassers of the era – like Inch Pincher
or Lightning Bug – and how the early DKP cars evolved in style and
performance I have to ask – how did the drag racing Volkswagens
make an influence at your and your friends thinking about your cars?


John
Lazenby:
I
can really only speak for myself on this.  I knew about all of
the cars and went to the Drags on a regular basis and raced the
Butternut car some.  My interest was more into the street
scene.  I was in the U.S. Navy from April 1967 until April 1969
and much changed during those two years.  When I retuned home
the entire VW scene was I thought completly different than what I
had left.  Honestly, it took me a bit of time (probably a
couple of months) to adjust to civilian life and the new VW era.
Once I got up to speed everything was good, but after the military I
looked at life much differently.

Rebel:
Listening to the songs like ‚Our Car Club’ and ‚Little Deuce Coupe’
by The Beach Boys –

I
can imagine how important for a young guy in the sixties was to have
a car with a serious performance. It also makes me think of how cool
was to be a member of a respected club and represent it with pride.
When did the emphasis on fast ETs and DKP Top Ten board began? How
fast was and average DKP Volkswagen? Were DKP club cars competitive
comparing to fresh sports cars of the era? 

John
Lazenby:
I
would guess that the ET thing started in about 1968 or early 1969
prior to me returning home.  When I became active in DKP again
I think the Top Ten Board was in existance.  I’m remembering
that the slowest car probably ran in the low 16 second range and
went up to the low 14 second range on the really fast cars.

Rebel:
Was DKP rather an exception or a rule among other VW clubs of the
era in terms of focusing on performance?  

John
Lazenby:
I’m
a bit partial on this, but DKP was the standard and other clubs
followed.  There were many nice and fast cars in other groups,
but has a whole we were the strongest.  There were clubs that
were more into chrome whees or mags with adapters and lots of trim,
which was the exact opposite direction we were going.

Rebel:
I had a good read from you at the Lounge as you described how the
raised front ‚for

traction’
idea came up and how it was brought to life. Cool :) But I’m trying
to imagine how did the ‚gasser stance’ evolve to a classic ‚cal-look
stance’ with lowered front instead of raised…

John
Lazenby:
When
I was a kid growning up the older guys that were driving late ’40’s
and early ’50’s Detroit Iron would keep the front at stock height
and drop the rear.  This was the James Dean Lead Sled Mercury
look.  By the time the late ’50’s arrived most were droping the
front end and in some cases raising the rear to accent the „rake”
even more.

This
remained around until the early ’60’s when some of the drag racers
like Stone-Woods & Cook http://www.stonewoodscook.com/ started
raising the cars and more so in the front for weight transfer.
A side note:  Doug „Cookie” Cook’s niece worked for me
several years and we are still in contact. 

The
other car that comes to mind is „The High & Mighty”
which was built by a group of Chrysler Engineers known as the
Ramchargers.
http://www.motorsportsvillage.com/billyshope/index.html 
Dick Burke who was the suspension man and one of the original
guys is a friend that I’ve known for several years now.  I
met him though doing some Television commercials for Chrysler on the
300 series cars.  He was one of the guest speakers at the 50th
anniversary of the Chrysler 300 Letter Car series at Chrysler’s
headquarters in Auburn Hills, Michigan.  I was at that event and
spent a good deal of time with him talking about the High &
Mighty II which was being built at that time.

When
I raised my VW’s front end via the welded shocks it was a „look”
thing and thinking back not a very safe move.  None the less
several of us did it.  There were many American cars with raised
front ends via straight axles and other means back in the day, so I
guess us VW guys just wanted to be part of that.  The lowering
part of it occurred while I was in the Navy and when I returned it
see to be the rage, at least in the VW world. 

Greg
Aronson could have been one if not the first to do this, but on the
other side Don Crane never lowered his and I always thought it set
high.  Look at some photos of the car and you will see what I
mean. 

 

Rebel:
Cruises, rallies, events… I’ve read a lot about these activities
holding place in late sixties and early seventies when the VW scene
was big in So Cal – but I did not satisfy my urge for knowlegde.
Could you tell us what was really about that rallies? What was the
rules? Were there any trophies to win, who invented the dash plaque
craze? 


John
Lazenby:
When
VW’s Limited existed we did the first Anaheim to Hollywood caravan.
I’ve written about this on the Forum so I won’t go into details
now.  We also stated doing Rallyes then based on time and
finding clues.  When you reached the end of the route, usually
at a Pizza Parlor there would be awards, plaques, etc.  By this
time there were other groups also doing these and the rules for
awards were pretty much the same.  Once again this was back in
the day when you were supposed to obey traffic rules, so having a
really fast car could hurt you as all events were timed.

Rebel:
Music… What kind of tapes did you listen to those days? Was there
any kind of pop-kulture

back
then and did it have any influence on what music did you listen to,
what kind of clothes did you wear and activities you used to do? I
ask, because I try to compare it to the ‚American Graffitti’
movie…

John
Lazenby: I can really only speak for myself on this, but many of us
did the same.  The Beatles and Stones were becoming hot and
Motown was big.  For me that era of music was and is far more
apealing that what came later with Heavy Metal or Hard Rock.
My car had the artist previously mention along with some Kingston
Trio and Peter, Paul & Mary as I really enjoyed (and still do)
folk music.  Remember, I’m the guy that had a 45rpm record
player in my car prior to 4 & 8 track tapes coming to the
scene.  Most of us had our radio buttons set to certain AM
stations and we would use a code when a cool song came on.
This was done by holding up a number of fingers to indicate to other
what station to tune to.  Sounds silly and premitive today, but
it worked back in the day.

Clothing
was I guess more formal than today.  When we would do Caravans
or Rallyes most would wear traditional clothing of the day.
This would be a long sleeve button down Gant shirt with Corbin
slacks with a 1.5 or 2″ cuff and dress shoes.  These would
be British Walker Saddles in shell cordovan leather, wing tips or
penny loafters for the guys.  The girls would dress more formal
than today as well.  You must remember that back in the day
girls had to were dresses that were very consertative by todays
standards to school.  Guys could not wear T-Shirts and if you
wore jeans or slacks that had belt loops you had to wear a belt.
No sideburns, mustaches or beards and really long hair.  I’d
have to say the kids were more fearful or respectful of their elders
than today.

Rebel:

Now more historical background querry… When did you and Sarge go to
Vietnam war? How long did it take? I’m trying to get the idea what
happend in the club and with your car after going to the Army… I’ve
read the atmosphere of draft beeing possible anytime wasn’t
comfortable to say the least. How did it affect your and your
friends? 

John
Lazenby:
Jim
(Sarge) Edmiston went on active duty in the Army,

February
of 1967 and I went on active duty in the Navy in April of ’67.
We both did 2 years of active duty.  The club continued to
change members as many of the original group went to the
service and the performance thing started to be a much strong
factor.  There was more and more performance related products
being offered in the market and I think the VW had become more
accepted and respected by the American Hot Rod Crowd.  My car
was put in storage in my parents garage and I think Sharon (Johnson)
Edmiston drove Jim’s.  Regarding the „Draft”, well
none of us were happy about it, but we all knew there was an
obligation to be met.  I personally know of no one in our group
who skipped out to Canada or other places to avoid military service.
Many of left home as kids and retuned with a different outlook on
life for what we had seen and bin envolved with.

Rebel:
Your days of youth happened in a very interesting historically
moments we, younger guys read in books and watch on Discovery
Channel.

The
big social movements starting life at the time like psychodelic rock
counter culture, Martin Luther King, JFK assasination… Could you
try to make an impression about the general ‚feeling’ how it was to
be young guy back than in So Cal? Did these moments affect you and
your friends personally?  

John
Lazenby:
Our
days of youth did occur in a historical period, but at the time I
don’t know how many of us really thought about this.  For the
most part we were care-free just having fun and didn’t think all
that much about the future.  Personally I never got into the
pshchodelic culture and don’t have much of an interest even today.
To me music must be melodic and I was never into the „deep”
stuff as I thought it depressing.  I well remember the JFK, RFK
and MLK assasinations and they were all terrible things, but with
that said our country still went forward and I hope we learned to a
degree that this type of action is not the answer.

Going
back to the DKP era I must relay a conversation that my very
longtime friend (1956) Mike Mahaffey and I recently had at the DKP
cruise night at Nick’s in Fullerton.  Mike commented that we
were kind of our own „American Grafatti” with the cast of
characters within the club and the VW scene in general.  To
duplicate that today would be totally impossible and we were very
lucky to have shared our friendship and comming interest in a
great place and a very special time.  I think most who lived
the life in those times would agree.  If any of you have read
or better yet were at the DKP 45th Reunion you know what a special
time and group of people came together to remember.

In
closing I’d like to thank you for caring about those times to ask
for my thoughts and rememberences.  Talking about them stirs
many memories within me and reaffirms what a blessed life I’ve
lived.  Great parents that were always there for me and always
supportative to me and may of my friends of the era.  My
wonderful girl friend Christie Ann, who has been my wife for 39
years at this writing.  Christie lived must of this with me and
I think would feel the same.  Life long friends that I’ve come
to appreciate more and more daily for their friendships.
Growing up in the best place and probably the best time in history.
Through my life long love of cars I’ve had wonderful times and met
vey special people along the way.  Weather it be VW, Chrysler
or BMW vehicles which have all played and still play a major
part of my life I round third base with wonderful memories and head
to home, but I hope I have a few years left of having
fun…………………………………………………………….

Thanks a lot
John!

rebel

Wywiad z John’em Lazenby z Der Kleiner Panzers

English version! 

john-lazenby - butternut cal-look Der Kleiner Panzers john-lazenby - butternut cal-look Der Kleiner Panzers

 

Wywiad
z Johnem Lazenby, jednym z założycieli Der Kleiner Panzers Volkswagen Club

Witaj, John!

Na wstępie chciałbym podziękować, że się zgodziłeś na ten wywiad. Jesteś jednym z najcenniejszych źródeł informacji o historii klubu Der Kleiner Panzers od samego początku i generalnie o ruchu fanów Vokswagenów w Kalifornii lat 60tych i 70tych.

Rebel: Mógłbyś nam powiedzieć kiedy i dlaczego zaangażowałeś się w Volkswageny?

John Lazenby:

Kiedy mój tata powiedział mi, że nie mogę kupić sobie tego Forda o pojemności 406 cali sześciennych, to powiedziałem, że chce garbusa. Był taki koleś, który mieszkał kilka domów dalej na mojej ulicy i nazywał się Steve Cooper i miał garbusa rocznik ’62 w kolorze Ruby Red z szyberdachem. Patrzyłem często na ten samochód i wydawał mi się interesujący. To było mniej więcej 10tego Października 1962go roku, kiedy dostałem
zacząłem szkolenie na prawo jazdy i 31wszego Czerwca 1963go roku miałem prawko w garści – wtedy właśnie odebrałem mojego garbusa rocznik ’63 w Econo Motors w Riverside.

Rebel: Byłeś wtedy bardzo młody. Zastanawiam się czy jeżdżenie garbusem było popularne wśród gości w Twoim wieku wtedy?

John Lazenby: Kilkoro dzieciaków z koledżu nimi jeździło i powoli stawały się modne.
Ja oczywiście byłem nieco młodszy i jako jeden z pierwszych dzieciaków w wieku szkoły średniej miałem garbusa.

Rebel: Kiedy staram sobie wyobrazić parking dla uczniów przy Twojej szkole, to muszę przyznać, że raczej widzę przede wszystkim dużo aut amerykańskich – podrasowane

Chevrolety i Pontiaki, hot-rod’y na bazie starych Fordów i rzeczy w tym stylu.
Były tam jakieś Volkswageny w ogóle? I czy były brane na poważnie?

John Lazenby: Z tego co pamiętam, byłem pierwszy. Było kilka innych zagranicznych
aut na parkingu, głównie brytyjskich i kilka francuskich. Czy były brane na poważnie?

Ron Flemming (później założyciel FAT Performance) zwykł siedzieć na masce swojego
Mustanga i cedzić drwiące komentarze pod adresem mojego garbusa. Oczywiście niedługo później dołączył do klubu i zmienił zdanie. Wydaje mi się, że Pete Dayton mógł mieć swojego pierwszego VW z okazji zakończenia szkoły w ’65tym i Gary Huggins
kupił swojego ’66 po koniec roku 1965go. Brian Rennie też kupił nowego ’65 i pamiętam, jak Mike Mahaffey miał swojego ’58 z szyberdachem, ale on był rok młodszy i kończył
szkołę w ’66tym. Rich Kugel był kilka lat starszy i po szkole poszedł do Fullerton Junior College. Jeździł złotym ’58 we wszystkie lokalne miejscówki (
hot spots) i tam go poznałem i zaprzyjaźniliśmy się. Rich i ja zwykliśmy jeździć (cruise around) razem i nie było wtedy innych VW robiących to, więc w pewnym sensie można powiedzieć, że byliśmy pierwsi. Czasem Bob Wilson, który był w wieku Rich’a i pracował w Schneider Motors w Anaheim dołączał do nas swoim białym kabrioletem rocznik ’59. Myślę, że na jednym z tych wypadów poznałem Jim’a ‚Sarge’ Edminstona i staliśmy się przyjaciółmi na całe życie, jak miałeś okazję czytać wcześniej. Przyszła żona Jim’a – Sharon Johnson – też chodziła do Anaheim High, ale ukończyła ją w 1964ym, więc pamiętam, że Jim się kręcił po okolicy z też tego powodu. Twój komentarz na temat Amerykańskich Hot-Rodów był ważny też dla mnie, bo miałem też w tym czasie 3-okiennego Forda rocznik ’32 z obniżonym dachem,
silnikem z Mercury rocznik ’48 z czterema gaźnikami Stromberg z biało czerwonym wnętrzem. Nie jeździłem nim dużo, bo zawsze były z nim jakieś problemy z mechaniką i nie byłem w stanie sfinansować utrzymania obu aut w doskonałej kondycji. Sprzedałem
chyba zanim skończyłem 19lat i żałuję tego po dziś dzień, bo to auto byłoby dziś warte fortunę.

Rebel: Twój garbus rocznik ’63 w kolorze Ruby Red nie uchował się długo w stanie seryjnym…

Wszyscy widzieliśmy reklamy prasowe Volkswagen Of America wywierające duży
nacisk na te cechy garbusa jako kompletnie racjonalnego i ekonomicznego środka transportu. Takie zagrywki marketingowe mogą być interesujące dla statecznego ojca rodziny, a nie młodego kolesia zakręconego na puncie samochodów… Jak to działało na Ciebie i twoich kumpli, którzy też mieli Volkswageny?

John Lazenby: Pewnie niektórzy kolesie z College’u mogli myslećw ten sposób, ale
większość z nas kupiła Volkswageny, bo były niedrogimi i niezawodnymi samochodami, w których można było jechać w cztery osoby. Osiągi i kosmetyczne zmiany przychodziły w miarę jak zaczęliśmy zarabiać jakieś pieniądze z pracy. Ja byłem kolesiem od noszenia pudeł na lokalnym targu za 1.57$ za godzinę, co wtedy wcale nie było tak mało. Rodzice pomagali mi z ubezpieczeniem samochodu, jeśli miałem stopnie na dobrym poziomie
i być może dlatego byłem w stanie zrobić przy aucie więcej, niż większość. Zawsze byłem
pojechanym gościem jeśli chodzi o samochody. Jeśli wpadnę na jakiś pomysł na zrobienie czegoś w samochodzie, albo kupienie jakiegoś konkretnego auta, to prawie zawsze się to udaje. Pewnie dlatego mamy 11 w naszym garażu.

Rebel: Mógłbyś opowiedzieć jak spędzaliście wolny czas jako uczniowie/studenci? Jakie były wtedy popularne formy spędzania czasu w południowej Kalifornii? Czytałem, że surfing i uliczne
wyścigi były na fali… Jaki był typowy pomysł na randkę z dziewczyną, albo na spędzanie czasu z przyjaciółmi wieczorami? Mógłbyś zaspokoić naszą ciekawość? :)

John Lazenby: Wolny czas spędzało się najczęściej jeżdząc po okolicy i obczajając
laski, które robiły dokładnie to samo z reguły w autach rodziców. Jeździliśmy do
różnych Drive-In’ów i obżeraliśmy się jak świnie i generalnie spędzaliśmy czas wspólnie (hang out).
Znane miejsca spotkań w okolicy to były ‚Carl’s’ i ‚Bean-Hut’ w Anaheim, ‚Taco Villa’ i ‚Hillside Drive-in’ w Fullerton. Wychodziliśmy również do „Whittier” i zawsze odwiedzaliśmy „Bob’s Big Boy” i „Harvey’s Char-Brolier” na Firestone Blvd. w Downey.
Jeżeli jechaliśmy do Hollywood, a jeździliśmy często, wpadaliśmy do „Tiny Tailors” na rogu Sunset Blvd. i „La Brea”. Były to miejsca, w których po prostu trzeba było się
pokazać. Tam spędzaliśmy popołudnia i wieczory. W ciągu dnia spędzaliśmy czas na pobliskich plażach. I znów rozglądaliśmy się za dziewczynami, a od czasu do czasu udało się trochę pościgać po ulicach.
W tamtym okresie nasze samochody nie wszystkie nasze samochody były szybkie, więc dużo łatwiej było się ścigać niż w końcówce lat 60 i początku 70tych. Bardzo często wieczorami jeździliśmy do kin samochodowych (Drive-In
Movies) ale naszym głównym celem nie było oglądanie filmów. W tamtym okresie podejście do życie młodych ludzi było zupełnie inne, ponieważ zupełnie inny był wtedy świat i realia. Dla nas wszystkich, i myślę, że mogę mówić za nas wszystkich, południowa Kalifornia w tamtych czasach była najlepszym miejscem dla młodych ludzi zafascynowanych samochodami. Ja osobiście jestem dumny, że mogłem tam wtedy być.

Rebel: Patrząc na Inch Pinchera lub Lightning Buga, które były bardzo udanymi
samochodami, i jak rozwijały się samochody na początku istnienia DKP, muszę zapytać jak duży wpływ wywarły na Pana i pana kolegów wyścigowe Volkswageny (drag racing Volkswagens)?

John Lazenby:Jeżeli chodzi o mnie. Znałem wówczas wszystkie samochody i jeździłem na wyścigi (Drags) regularnie i trochę ścigałem się Butternutem. Mnie jednak bardziej interesowały wyścigi uliczne. Od kwietnia 1967 do kwietnia 1969 byłem w marynarce wojennej (U.S Navy) i w tym okresie bardzo wiele się zmieniło. Gdy wróciłem do domu cała scena VW wydawała mi się zupełnie inna. Szczerze mówiąc potrzebowałem trochę czasu (kilka miesięcy) żeby ponownie przystosować się do normalnego życia i nowych trendów panujących na scenie VW. Jednak wszedłem na „pełne obroty” wszystko
wróciło do normy, jednak po wojsku patrzyłem na świat zupełnie z innej perspektywy.

Rebel: Słuchając takich piosenek Beach Boysów jak „Our Car Club” i „Little
Deuce Coupe” mogę sobie wyobrazić jak istotne dla młodych ludzi w latach 60 było posiadanie „mocnego” samochodu. Myślę, że czymś niesamowitym musiało być członkowstwo w szanowanym klubie i reprezentowanie jego wartości z dumą. Kiedy zaczęto kłaść nacisk na czasy ET ma 1/4 mili i kiedy powstała Lista „Top Ten” klubu DKP? Jak szybkie były wtedy samochodu w DKP i czy były konkurencyjne z samochodami innych marek z tamtego okresu?

John Lazenby:Cała zabawa z ET (1/4 mili) rozpoczęła się w roku 1968 lub na początku 1969, tuż przed moim powrotem do domu. Kiedy znów zacząłem aktywnie działać
w DKP lista „Top Ten” już istniała. Pamiętam, że najwolniejsze samochody jeździły niskie szesnastki a najszybsze niskie 14.

Rebel: Czy DKP był wyjątkiem od reguły panującej wśród klubów VW jeżeli chodzi o skupianie się na osiągach samochodów?

John Lazenby:Tutaj mogę być troszeczkę stronniczy, ale DKP wyznaczało wówczas
standardy a inne klub szły w nasze ślady. W innych klubach były ciekawe i szybkie samochody, ale biorąc pod uwagę całość, jako klub my byliśmy najmocniejsi. Były kluby które stawiały na chrom, chromowane koła i chromowane dodatki, natomiast my szliśmy
w zupełnie innym kierunku.

Rebel:Czytałem na Lounge’u jak opisywał Pan pomysł podwyższonego przodu, w jaki sposób wszedł on w życie i jak się rozwijał. Zastanawiam się jednak jak podwyższony stance w gasserach przerodził się w obniżony stance w cal-lookach.

John Lazenby:Kiedy byłem dzieciakiem większość samochodów w końcówce lat 40 i
początku 50, np. Detroit Iron, miały przód na seryjnej wysokości a tył był obniżony. Był
to tak zwany James Dean Lead Sled Mercury look. W końcówce lat 50 większość obniżała przód a niektórzy podwyższali tył w celu zaakcentowania nachylenia samochodu (rake).
Tak było do początku lat 60 kiedy niektóre wyścigowi, np. Stone-Woods & Cooks (
http://www.stonewoodscook.com/) zaczęli podwyższać samochody, bardziej przód, w celu lepszego rozłożenia masy. Mała dygresja, siostrzenica Douga „Cookie”
Cooka pracowała dla mnie przez kilka lat i ciągle jesteśmy w kontakcie. Inny samochód, który przychodzi mi na myśl to „Thi High & Mighty”, który został zbudowany prze grupę
inżynierów Chryslera zwanych Ramchargers (
http://www.motorsportsvillage.com/billyshope/index.html). Dick Burke, który był od zawsze specem od zawieszeń jest moim dobrym przyjacielem od wielu lat. Spotkałem go podczas kręcenia reklam telewizyjnych modeli z serii 300 dla Chryslera. Był jednym z
gości spotkania w siedzibie Chryslera w Auburn Hills, Michigan,
z okazji 50 rocznicy serii Chrysler 300
(
http://en.wikipedia.org/wiki/Chrysler_300_letter_series).
Ja również tam byłem i bardzo długo rozmawialiśmy o nowym
projekcie Dicka, High & Mighty II, który był w budowie. Aby osiągnąć pożądany wygląd podwyższyłem przód mojego VW za pomocą zespawanych amortyzatorów. Samochód wyglądał dobrze jednak wracając pamięcią do tej przeróbki, myślę, że nie był to bezpieczny zabieg. Pomimo tego kilku z nas podwyższyło przód swojego VW w ten właśnie sposób. Wiele amerykańskich samochodów miało podwyższony przód za pomocą prostych
osi (straight axles) i innych metod, więc i my chcieliśmy się do nich
upodobnić. Obniżony przód zaczął być modny gdy byłem w wojsku i kiedy wróciłem panował szał na tym punkcie, przynajmniej na scenie VW. Greg Aronson mógł być pierwszym który obniżył przód, jednak byli i tacy, jak Don Crane, kórzy nigdy nie obniżyli
swoich samochodów. Zerknijcie na zdjęcia samochodu i będziecie wiedzieli co mam na myśli.

Rebel: Cruzy, rajdy, spotkania…bardzo dużo czytałem o tym jak to wszystko wyglądało w końcówce lat 60 i początku 70 kiedy scena VW była „potężna” w południowej Kalifornii – jednak nie wszystko co mnie interesuje udało mi się odnaleźć. Czy może nam Pan powiedzieć jak wyglądały rajdy, jakie były ich zasady, czy były jakieś nagrody do zdobycia i kto wymyslił modę na tabliczki na deskę rozdzielczą (the dash plaque craze)?

John Lazenby: Kiedy istniał jeszcze VW’s Limited zorganizowaliśmy pierwszą wycieczkę (caravan) z Anaheim do Hollywood. Pisałem o tym na Forum więc nie będę się wdawał w szczegóły. Zaczęliśmy organizować również rajdy, których głównymi kryteriami były
czas oraz odnajdywanie wskazówek. Na mecie, zwykle w Pizza Parlor, były nagrody, tabliczki itp. W tym okresie również inne grupy organizowały rajdy a zasady i nagrody były mniej więcej takie same. Były to czasy, w których trzeba było przestrzegać przepisów ruchu, więc posiadanie szybkiego samochodu mogło przynieść więcej złego niż dobrego.

Rebel: Muzyka…jakiej muzyki wtedy słuchaliście? Czy była jakaś kultura związana z muzyką pop i jeżeli tak to czy miała ona wpływ na to jakich zespołów słuchaliście? Jakie ubrania się wtedy nosiło na co dzień? Pytam, ponieważ jestem ciekaw czy film „American Graffiti” realnie przedstawiał ówczesną rzeczywistość?

John Lazenby: Większość z nas słuchała podobnej muzyki. The Beatles i Rolling Stones
zaczynali być znani a Motown byli na szcycie. Taki rodzaj muzyki przemawiał do mnie bardziej niż to co nastało później, Heavy Metal i Hard Rock. W samochodzie słuchałem wyżej wymienionych artystów oraz Kingston Trio i Peter, Paul & Mary, ponieważ
bardzo lubię muzykę folkową (folk music). Pamiętam, że gdy coraz większą popularność zdobywały cztero- i ośmiościeżkowe taśmy, ja miałem u siebie w samochodzie odtwarzacz
45rpm. Większość z nas miało ustawione te same stacje radiowe zapamiętane pod konkretnymi numerami przycisków radia, więc kiedy na jakiejś stacji leciał fajny kawałem pokazywaliśmy na palcach numer przycisku który należy wybrać. Wydaje się to dziś bardzo prymitywne, lecz wtedy sprawdzało się bardzo dobrze. Ubrania były bardziej formalne niż dzisiaj. Gdy jeździliśmy na wycieczki i rajdy większość z nas zakładała codzienne ubrania – faceci nosili koszule z długimi rękawami Gant zapinana na guziki, spodnie Corbin z mankietami 1,5” lub 2” i eleganckie, skórzane buty British Walker Saddles w kolorze brązowym lub buty typu wing tips (http://www.thefreedictionary.com/wing+tip)
lub penny loafers (
http://www.shopstyle.com/browse?fts=penny+loafer). Dziewczyny również ubierały się bardziej elegancko niż ma to miejsce dzisiaj. Dziewczyny musiały nosić sukienki, co w porównaniu do dziej szych strojów było bardzo konserwatywne.
Chłopcy nie mogli nosić T-Shirtów a jeżeli zakładali jeansy z oczkami na pasek, musieli go również założyć. Nie należało zapuszczać pejsów, wąsów i brody oraz nosić długich włosów. Młodzież w tamtych czasach była dużo bardziej posłuszna i pełna
szacunku dla rodziców.

Rebel: Mam też pytanie odnośnie spraw związanych z historią. Kiedy Pan i Sarge polecieliście do Wietnamu? Jak długo tam stacjonowaliście? Chciałbym dowiedzieć się ja funkcjonował klub pod Waszą nieobecność i co wtedy działo się z Waszymi samochodami. Czytałem, że wcielenie do wojska mogło nastąpić w każdej chwili co z pewnością nie było komfortową sytuacją. Jak wojna w Wietnamie wpłynęła na Wasze życia?

John Lazenby:Jim (Sarge) Edmiston wstapił do armii w lutym 1967a ja do marynarki
wojennej w kwietniu 1967. Obaj odbyliśmy dwa lata aktywnej służby. Podczas gdy „starzy członkowie” służyli w wojsku, w klubie pojawiali się coraz to nowi członkowie i osiągi stawał się coraz ważniejszą cechą klubu . Na rynku pojawiało się coraz więcej części do VW poprawiających ich osiągi. Volkswageny były też coraz bardziej akceptowane i szanowane wśród hot-rodów w Ameryce (American Hot Rod Crowd). Mój samochód podczas mojej nieobecności stał w garażu rodziców a samochodem Jima jeździła
chyba Sharon (Johnson) Edmiston. Jeżeli chodzi o nabór do armii to nikt z nas nie był tym zachwycony, jednak wszyscy zdawaliśmy sobię sprawę, że jest to nasz obowiązek. Osobiście żaden z moich przyjaciół nie próbował wymigać się od służby wyjeżdżając
do Kanady lub innego kraju. Wielu z nas wyjechało z domu jako dzieci a dzięki temu co widzieliśmy i przeżyliśmy wróciliśmy patrząc na świat z zupełnie innej strony.

Rebel: Wasze lata młodości przypadły na bardzo ciekawe z punktu widzenia historii czasy, o których nasze pokolenie czyta w książkach i ogląda w programach na Discovery Channel. W tamtych czasach miały miejsce wiele istotnych zdarzeń, miedzy innymi początki ruchów społecznościowych, np. subkulturę rocka psychodelicznego, ruch Martina Luthera Kinga, zabójstwo J.F. Kennediego…Czy mógłby Pan podsumować jak wtedy wyglądało życie młodego człowieka w południowej Californii? Czy wydarzenia wspomniane wyżej wpłynęły na Pana i przyjaciół?

John Lazenby:Nasza młodość przypadła na historyczny okres, ale zapewne wówczas
niewielu z nas zdawało sobie sprawę ze wszystkiego co się działo dookoła. Przez większość czasu żyliśmy sobie beztrosko dobrze się bawiąc. Nikt z nas nie myślał jak to będzie w przyszłości. Osobiście nigdy nie przypadła mi do gustu psychodelic culture. Dla
mnie muzyka musi być melodyjna i nigdy nie lubiłem tych „głębokich” przygnębiających brzmień. Bardzo dobrze pamiętam zabójstwo J.F. Kennediego , Roberta F. Kennediego i
Martina Luthra Kinga, były to okropne wydarzenia, lecz pomimo tego nasz kraj cały czas szedł do przodu i nic nie mogło temu przeszkodzić. Mój długoletni przyjaciel (od 1956 roku) Mike Mahaffey i ja ostatnio przejechaliśmy się do
knajpy Nick’s w Fullerton. Mike powiedział mi, że „American Graffiti” oddaje klimat naszego klubu i ludzi, którzy w nim działali i działają nadal. Stworzyć coś podobnego w dzisiejszych czasach byłoby
bardzo trudno i jestem zdania, że mieliśmy dużo szczęścia, że lata naszego życia przypadły właśnie na tamten okres i tamto miejsce. Myślę, że większość moich przyjaciół przyzna mi rację. Jeżeli ktoś z was czytał lub może był na spotkaniu z okazji 45lecia DKP wie, że klub to przede wszystkim wspaniała grupa ludzi, która nadal się spotyka aby przypominać o tamtych czasach.

Na zakończenie, chciałbym bardzo podziękować za zainteresowanie tamtym okresem i chęć podzielenia się z innymi moimi wspomnieniami i przemyśleniami. Wywiad ten pozwolił mi wrócić pamięcią i utwierdzić w przekonaniu jak fantastycznie było wtedy w Kalifornii. Przy okazji chciałbym podziękować moim rodzicom, którzy zawsze mnie wspierali, mojej wspaniałej żonie Christie Ann, jesteśmy razem już od 39 lat oraz wszystkim wieloletnim przyjaciołom za życie w najwspanialszych czasach jakie znała Kalifornia. Moje całe życie miało wiele wspólnego z samochodami i dzięki mojemu hobby mogłem poznać wielu wspaniałych i wiele niesamowitych miejsc. Czy to było Volkswageny, Chryslery czy BMW, a wszytki te samochody odegrały i nadal odgrywają wielką rolę w moim życiu, obiegam trzecia bazę ze wspaniałymi wspomnieniami i widzę już bazę domową ale mam nadzieję, że zmierzając do niej czeka mnie jeszcze trochę dobrej zabawy…

Thanks, John!

 

DKP john lazenby interview